user_mobilelogo

Eind september eindelijk weer een week trainen in Hongarije. Het jaar ervoor was ik niet geweest, dus het was alweer twee jaar geleden.

Nu had ik alleen Julí mee. Als pupje was ze mee geweest, maar nu was het tijd voor haar, alleen, zonder Vita en Szerény, om in het Hongaarse aan de slag te gaan.

Natuurlijk met Erika en Ine, beide met een nieuwe hond, respectievelijk Bori en Gaya, beide 7-8 maanden.

Ingrid met Szarvas had zich op het laatst ook aangesloten. Tineke met Szep (9 maanden) en Jaap met Luca waren voor het eerst.

Dit keer gingen we naar Cegléd in plaats van Gödöllö. István was onze trainer en had András als versterking meegenomen. István kennen we al lang van alle bezoeken aan Hongarije.

Op zaterdag gingen Jaap en ik rijden, zeer vroeg, maar omdat we op tijd vertrokken waren, kwamen we ondanks de files en wegwerkzaamheden in Duitsland nog aardig op tijd aan 's avonds. Ingrid en Tineke waren er al, zij waren vrijdagavond al vertrokken en hadden de wijn klaar staan. Wat een heerlijk ontvangst.

Zondag eerst lekker gewandeld en taart gegeten in het stadje.

Wat was dat lekker! Een winkel vol met verrukkelijke taart, chocola en gebakjes...

István had ons voor de middag uitgenodigd om naar een veldwerkwedstrijd te komen kijken, hier ontmoetten we ook Hedvig, een leuke meid, die al jaren in de vizsla's zit.

Na het mooie werk van enkele honden bewonderd te hebben, vonden onze hondjes -netjes aan de riem- patrijs aan de rand van de velden, dat beloofde veel goeds voor de aankomende week.

's Avonds kwamen Erika en Ine, precies met etenstijd, wat een bof... Hup, met zijn allen naar het lokale restaurantje, tijd voor gezellig bijkletsen...

Maandagochtend startte de eerste dag les. We gingen naar de velden en konden aan de slag.

Het weer was wel koud en winderig, maar gelukkig droog.

István ging met alle honden starten met veldwerk. Omdat Julí en Luca ingeschreven waren voor de VAV aan het eind van de week, gingen wij met András eerst apporteren.

Luca ging goed, de eend, het konijn, zoeken en vinden, netjes brengen, het ging hem super af. Jaap had duidelijk resultaat van al zijn trainingen in Nederland.

Julí wilde echter niet de eend pakken en ik was het niet met haar eens. Hierdoor wilde ze hem helemaal niet meer en dat werd de rest van de week een strijd....

In Nederland het hele seizoen de eend gehaald, het gaat één keer fout en door mijn aanpak helemaal dicht geklapt.

De andere honden hadden goed gelopen en ook zij gingen apporteren. De jonge honden vonden allemaal het wild geweldig, ook degenen die wild nog helemaal niet kenden. Het pakken was geen probleem, nu nog het terugbrengen... Na enige tot veel ererondjes, kreeg toch elke voorjager het wild binnen... happy dog and happy boss....

Hierna mochten Luca en Julí het veld in, dit was niet aan dovemans oren. Julí ging meteen van start en Luca bleef niet achter. Na het eerste wild netjes voorgestaan te hebben, gingen ze nog fanatieker jagen. Na alle patrijzen en fazanten, was het veld en de tijd op en werd het al schemerig. Ze hadden een zeer groot veld uitgewerkt en waren duidelijk voldaan, de voorjagers trouwens ook...

Ondanks de eend, was ik supertrots op mijn kleine meid!!'

s Avonds zaten we allemaal te glimmen bij het eten, trots op onze dames en heer.

De volgende dag bestond uit sleep, voorstaan en veldwerk. Ook de rest van de week werden alle onderdelen afgewisseld met slepen, apporteren, veldwerk en waterwerk.

De sleep was niet een kinderachtig sleepje, maar een flinke afstand. De honden deden erg hun best en brachten het er goed van af. De jonge honden waren helemaal blij dat ze wild vonden en het wild kwam binnen.

Het voorstaan werd aan de riem geoefend. De hond moest leren om niet onbehouwen op het wild te springen, maar het aan te wijzen en zich te beheersen. Het was prachtig om te zien hoe de honden hun natuurlijke aanleg toonden en ontwikkelden.

Bij het veldwerk zagen we de honden groeien. De velden waren groot, er was wild, maar moest wel gevonden worden. Julí maakte een prachtig punt op patrijs en ik was helemaal blij.

Er geoefend met kwarteltjes in het veld, alle honden vonden ze en stonden er heel mooi op voor. De drive bij de honden werd steeds groter...

Bij het waterwerk werd een mooie vijver opgezocht. Behalve Julí, deden alle honden het zonder moeite. Julí wilde echt de eend niet halen. Ik had het echt de eerste ochtend verpest. Een dummy-eend was geen probleem, maar de eend zelf wekte zoveel weerstand op, dat ik aan het eind blij was, dat ze hem op het land apporteerde. Druk werkte niet, ik moest het vrolijk en speels aanpakken. De dag daarna heeft Julí de eend gehaald, Bori fungeerde als concurent en dat liet Julí niet over haar kant gaan.

Bij het oefenen met apporteren, zoeken en slepen, deden de honden het goed. De velden zijn ruig en niet gemakkelijk, maar de honden toonden hun kunnen.

Voor het stöberen op de eend, moesten we een aardig eind rijden, door het stof op authentieke Hongaarse wegen...

De locatie was prachtig met water met veel riet. Dit was een grote uitdaging. Szarvas had het eerder gedaan en deed het super, voor de anderen was het helemaal nieuw. Luca moest echt leren wat de bedoeling was, hij moest nu iets doen, wat hij juist nooit mocht als jonge hond. Maar hij leerde snel. De jonge honden Gaya, Szep en Bori lieten zich van hun beste kant zien. De honden zagen we groeien.

Helaas was het voor Julí geen goed idee, we moesten deze mooie kans om stöberen te oefenen laten gaan. Om geen druk op haar uit te oefenen, heb ik haar het riet niet ingestuurd. Dit kan ze thuis goed, maar nu even geen druk op de eend. Door voorzichtig en rustig op te bouwen, heeft ze uiteindenlijk eend uit de rand van het riet gehaald en dat was voldoende.

De laatste dag veldwerk. Dit was echt genieten. Bij de laatste loop met de reu van István, Szep en Julí hadden we al een groot veld doorkruist. Opeens stond de reu voor bij een bosje en de dames voor een greppel. Alle drie tegelijk was natuurlijk uniek. De reu had een mooi punt op fazant. De dames blikten naar elkaar sprongen in en stonden tegelijk weer strak. Na een tweede blik, gingen ze samen op en kwam er een hele klucht patrijs vrij. Ook daarna kwamen de honden goed aan hun trekken met nog veel meer patrijs...

Daarna nog naar het water. De honden mochten de eend uit de overkant in het riet zoeken. Dit was best een klus. De honden deden erg hun best en je kon zien dat ze een stuk wijzer waren geworden.

Met Julí heb ik alleen aan de kant geoefend en toen dat goed ging, heeft ze -na veel aanmoediging- de eend uit het water gehaald. Hier moest ik het mee doen. De volgende dag was de proef... alle honden waren er klaar voor, maar Julí.

De jonge honden waren alsnog ingeschreven voor de VAV, dus we gingen met zijn allen proef lopen. Alleen Szarvas hoefde niet, die had hem al.

's Middags de spullen ingepakt en op weg naar het Balatonmeer. Hier zaten we in een alleraardigst pension, zeer geschikt om na de pizza de port soldaat te maken.

De VAV

De VAV is een jachttest, welke de honden gehaald moeten hebben, voor ze mee op jacht mogen in Hongarije.

Zaterdag was het vroeg opstaan, het was niet ver rijden, maar we moesten natuurlijk de auto's ingepakt meenemen. De pensioneigenaar had -om half zeven 's ochtends- een geweldig ontbijt voor ons klaargezet en zowaar heerlijke koffie. Er was genoeg over voor een lunchpakket en worst voor de hondjes. Hulde aan deze meneer wiens naam ik helaas vergeten ben.

Bij de verzamelplaats aangekomen, waren er tot onze verbazing, maar 2 honden, een Duitse Staande en een labrador. Na enige tijd kwam er nog een mevrouw aan lopen met een jong vizslateefje. En hoe groot dan wel klein is de wereld...Ingrid kende haar al van vorige bezoeken.

De keurmeester was een zeer aardige man, die al jaren met vizsla's werkte, de ontwikkeling kende en wist hoe een vizsla hoort te werken en er uit hoort te zien.

We gingen met zijn allen naar een veld verder op.

De meneer met de Duitse Staande was nummer 1 en ik was nummer twee. Na mij kwamen Luca, Gaya, Szep, Bori, de labrador en de jonge vizsla.

Schottest:

Als de hond gevoelig is voor het schot, is hij niet geschikt voor de jacht. Vandaar dat met deze test werd begonnen.

We stonden met zijn allen op het veld met de hond los naast. We moesten volgen en dan stilstaan, dan mocht één hond vrij en moest afstand nemen van de voorjager. Als hij op afstand was, werd er geschoten, dit met een echt geweer, welke veel harder knalt, dan een alarmpistool. De reactie van de hond op het schot werd beoordeeld. Tevens werd er natuurlijk op de honden gelet, welke naast de voorjager stonden. Daarna werd er weer een stuk gevolgd en stilgestaan en was de volgende hond aan de beurt.

De honden vonden het een erg moeilijke test, niet zozeer het schot, maar wel de steadyness. Bij de training hadden we dit geoefend, maar zo, dat de honden na het schot een stuk wild mochten apporteren. En nu wilden ze na het schot het wild zoeken, in plaats van braaf bij de baas blijven.

Alle honden deden het echter goed!

Helaas trof de vizslateef van de Hongaarse mevrouw een haas en verdween. Dit werd de hond natuurlijk niet ernstig aangerekend, zo'n jonge hond steady op de haas, zou eigenlijk al te braaf zijn...

Veldwerk.

Het veld was zeer groot en het eerste deel was ruw begroeid. In dit veld waren 2 kooitjes verstopt, één met een blauw hangoorkonijn en één met een duif. De honden moesten deze vinden en voorstaan.

Ik startte samen met de Duitste Staande. Julí startte meteen. Ook de Duitse ging van start en er meteen vandoor. Het bleek dat de eigenaar haar continu moest terug fluiten. Julí liet zich in eerste instantie erg afleiden door het continue gefluit, het duurde zeker 5 minuten voor ze er zich niet meer aan stoorde. Ik vond het moeilijk om het veld goed te pakken, dat is altijd lastig als je weet dat er wild verstopt is, je loopt dan continu te denken, zou hij daar staan of daar?? Aan het einde van het veld, liepen we tegen de wind in terug, ook toen moesten de honden jagen en weer op de wind het volgende stuk veld. We liepen al zeker een 10 minuten, toen de duitste staande voorstond op het eerste kooitje. Nadat Julí op het tweede kooitje had voorsgestaan, kon ik haar ook nog onder het eerste kooitje brengen. Dit had ze netjes gedaan!

De volgende twee honden waren aan de beurt, zij begonnen op een ander deel van het veld, zodat ze eerder onder de kooitjes konden komen, anders duurde het wel heel erg lang. En zo kreeg iedereen een beurt. De jonge honden brachten het er goed van af, ondanks dat er tussendoor ook even gezellig gerend moest worden. Wij waren erg benieuwd hoe de labrador het zou doen, dat is tenslotte geen voorstaande hond. Deze hond jaagde erg kort voor de voet, maar had de kooitjes goed gevonden, dus prima voor de jacht, daar gaat het tenslotte om.

Apporteertest:

Daarna werd er geapporteerd. De eend was verstopt in het zelfde veld. Dat hield in, dat de meeste honden eerst even op de plek van de kooitjes gingen kijken, ook al was dit rechts van de inzetplaats. Niettemin werd dat door de keurmeester niet aangerekend. Het zijn jonge honden en geeft blijk van hun interesse in wild.

De eend was niet gemakkelijk te vinden, achter een bosje uit de wind. Achteraf bleek Julí hem eigenlijk het snelst gevonden te hebben, maar zij had hem in eerste instantie genegeerd. Ik vreedse dat al, maar kreeg haar gelukkig met een nieuwe inzet wel zover. Dit werd haar terecht natuurlijk wel aangerekend. Gelukkig gaf ze hem wel goed af. Alle honden wisten de eend te vinden en te apporteren. Maar het kostte wel meer tijd, dan dat je in eerste instantie zou denken. Zo uit de wind valt het nog niet mee op zo'n uitgebreid veld. Zelfs de labrador liet zich afleiden door de grootte van het veld en van onze honden was Luca nog het best.

De sleep:

Daarna was de sleep. Voor alle honden werd een nieuwe sleep getrokken. Dit een stuk verderop, waar het veld droog en kaal was. Ook de sleep viel nog niet mee. Uiteindelijk hadden alle honden het haas gebracht, maar wel met sterk wisselende punten, kleine Bori was de enige die hem helemaal perfekt had gelopen. Julí liep hem prachtig, maar brak hem vlak voor het einde af en daar was ze niet de enige in.

Watertest:

Daarna kwam het water. Ik had tussendoor Julí al een beetje laten pootje baden, maar de kant was redelijk steil. Nu kwam het er op aan en ik had flinke buikpijn, kan ik vertellen. De Duitse Staande was vlot en toen was Juultje. Zij kéék niet eens naar het water en de eend en ik wist dat als ik haar zou sturen, het niet ging gebeuren en dan geen diploma... Ik heb in mijn beste Hongaars (en met behulp van Erika natuurlijk) gevraagd of ik alsnog als laatste mocht. En dat mocht... ik had tijd om een stategie te bedenken. Niettemin, voor de andere honden was het een piece of cake, dus voor dat ik het wist was ik alweer aan de beurt. Ik mocht zelf de eend gooien en had bedacht Julí eerst in het water te sturen en dan de eend te gooien. Julí aarzelde natuurlijk aan de waterkant, geen gezeur en ik gaf haar een duw op haar billen. Toen ze in het water lag, gooide ik de eend en Julí zwom er keurig heen en apporteerde hem supernetjes. Zo kende ik haar weer, een hele opluchting.

De keurmeester en zijn helper gingen met de administratie aan de slag.

De honden mochten met zijn allen los en spelen en wij konden ontspannen. Dat gebeurt niet op de proeven in Nederland...

Na een hele tijd, kwamen de keurmeesters terug.

Netjes in een kring en het verhaal van de keurmeesters, wat wij natuurlijk niet konden verstaan. We waren allemaal geslaagd, wel kregen we het advies om veel de sleep te oefenen. Daarna de diploma's en cijferlijst. Een prachtige afsluiting van een geweldige week.

Na de fotosessie met iedereen met hond en diploma op de foto, konden we richting Duitsland. Ja,ja, op weg naar huis...

We waren zo vroeg klaar dat we inderdaad Duitsland haalden. We overnachtten in Passau. Na het laatste gezamelijke diner en borrel op de prestaties, sliep iedereen als een roos.

En zondag -met toch wel enige files en wegwerkzaamheden- waren we om een uur of vijf in Houten. Jaap moest nog een uurtje door, maar was precies op tijd om met het eten bij zijn gezin te zijn. En je snapt, wij hadden veel te vertellen thuis.

En ik denk dat Szerény en Vita héééél goed wisten dat Julí met het vrouwtje in Hongarije was geweest...